Odpady z przetwórstwa rolno-spożywczego do biogazowni

Obraz biogazowni zasilanej kukurydzą jest nieaktualny. Według danych KOWR za 2025 rok około 91% z 7,7 mln ton surowców zużytych w biogazowniach rolniczych stanowiły materiały odpadowe i uboczne. Na pierwszym miejscu był wywar pogorzelniany (20,38%), na trzecim pozostałości z przetwórstwa owoców i warzyw (14,75%).

Dla zakładu oznacza to zmianę pozycji negocjacyjnej: strumień, za którego utylizację dotąd się płaciło, staje się surowcem, o który zabiegają inwestorzy. Kryteria, na których pracujemy, wprost wykluczają uprawy celowe z bilansu lokalizacji — liczy się to, co i tak powstaje w regionie.

Najważniejsza jest przewidywalność. Biogazownia pracuje 8 tysięcy godzin w roku i nie może czekać na kampanię. Strumienie sezonowe (wytłoki, liście buraczane) są cenne, ale wymagają uzupełnienia materiałem całorocznym — dlatego składamy miks od kilku dostawców, a nie opieramy lokalizacji na jednym zakładzie.

Drugi parametr to sucha masa. Wywar o 6% suchej masy daje około 36 m³ biogazu z tony, a sprasowana pulpa ziemniaczana o 25% — około 143 m³. Transport wody kosztuje, więc przy materiałach płynnych liczy się bliskość instalacji. Przy substratach z opłatą za przyjęcie (gate fee) inwestorzy dopuszczają odległości większe niż standardowe 70 km, o ile broni się to ekonomicznie.